Op straat sleet een man stenen. Een hard, snerpend geluid.

Ik verzamelde instructiefilmpjes, installeerde de beamer en werkte de planning voor het kinderfeest uit. Het moest geweldig worden.

De meiden zouden binnenkomen, verwonderd rondkijken naar de aankleding met gouden vlaggetjes, de tien spiegeltjes naast elkaar op tafel, het dressoir met verzorgingsspullen op volgorde van de routine die ik me intussen had eigengemaakt.

Ze zouden hun gezicht reinigen op de muziek van Roxy Dekker, de natuurlijke primer aanbrengen, de correctie vóór de foundation, dimensioneren. Dat soort werk.

De slijptol klonk intenser. Waarom nu? Moest ik hem aanspreken?

Onder begeleiding van Jo en haar ouders kwamen de kinderen binnen. Ze zongen liedjes, verstopten cadeautjes en een ijverig kind bracht al het eerste gezichtsmasker aan. Dat gaf heus niet. Ik verplaatste nog snel de cavia’s naar het schuurtje naast de voordeur.

Bij het tillen raakte ik met de kooi verstrikt in de vlaggenlijn die ik te laag had opgehangen. Het nachtverblijf begon te schuiven en zorgde voor een tsunami aan zaagsel en poep over mij heen. In de holte van mijn kies belandde iets hards. Met mijn tong probeerde ik het stuk eruit te wippen.

Terwijl ik mijn braakneigingen onderdrukte, riep Jo dat de huid van Elfie het gezichtsmaskertje niet kon verdragen en vuurrood aan het worden was. Vanuit de keuken vroeg mijn schoonvader of ik geïnventariseerd had voor hoeveel personen er friet gemaakt moest worden.

Met het zaagsel op mijn hoofd, de stront tegen mijn gehemelte en gestreste cavia’s in de kooi keek ik buiten in de ogen van de grote man in een overall met een oranje waas over zich heen. Hij hield een baksteen voor zich uit: “Vroeger werd ik woedend als zo’n steen niet kaars en kaarsrecht werd,” zei hij. “Tegenwoordig geniet ik van het gruis.” Daarna ging hij door met slijpen.

Terug op het feest dacht ik aan wat de slijper zei.

Op zaterdag laat ik de kinderen op de markt bij ’t Stoepje vaak een gebakje uitkiezen. Er staan roomtompoezen, mergpijpen, chocoladecroissants. Ze lopen altijd naar de bartafel voor de kraam, waar een kilozak vol kapotte, misvormde spritsen staat. Bakkersverdriet staat er op die zak met gruis.

Ik keek de kamer in, de kinderen rolden met lippenstift op hun wangen en blush in de haren over de grond. Overal lagen stukjes popcorn en cupcakes. Mijn dochter straalde.

Niet getreurd, bakker, dacht ik. Het gruis is geluk.

Vanmorgen liep hij langs met zijn eveneens degelijke, goed geklede borderterriër, en vroeg ik hem naar de komende dagen. Of hij al een beetje zin had in kerst.

‘Nee, ik geef er eigenlijk niets om,’ zei hij.

Ik wees naar het gewei op zijn auto.

‘O, dat is uit gewoonte.’

We kennen ze allemaal: gewoontes. Geen goede of slechte, gewoon gewoontes waar je niemand echt mee tot last bent.

Het strijken en opvouwen van het cadeaupapier, wetend dat je het later in de papierbak propt. De drie koningen in de gang, al kom je al jaren niet meer in de kerk. Die ene grote vuurpijl die je afsteekt, terwijl het hele gezin naar de vuurwerkshow van de buren kijkt. De Home Alone-marathon op kerstavond, in je eentje, op zolder.

Het gaat niet om het rondrijden met een rendiergewei. Het gaat om het moment waarop je de tie-wraps aantrekt en voelt dat je weer wat controle krijgt over het leven.

Dus als je de komende dagen overvallen wordt door de ridicule gewoontes van je naasten: heb compassie. We zijn harlekijnen op hetzelfde carnaval.

Foto: Pixabay / Efraimstochter

Excuus.

In de behandelkamer gaf ze me een glas water en wat uitleg.
“U heeft een verlaagde schrikdrempel”, zei ze.

Ik kwam voor iets anders; in de winter verandert mijn huid in een schuurspons. Ik hoopte op een zalfje of wat bemoedigende woorden, niet op een diagnose.

Ze wees op een plastic brein.

“Bij mensen met een verlaagde schrikdrempel staat het zenuwstelsel zo afgesteld dat het lichaam sneller in een reflex schiet: wegspringen, geluid maken, soms zelfs vloeken, nog voordat het brein is meegedraaid”.

Of ik wel begreep dat vloeken kwetsend kon zijn?
“Daarom gebruik ik een verouderde ziekte”, zei ik.
Goed bedacht, vond ze. Klopte niet.

Tering bleek de volksnaam voor tuberculose, dus stelde ze ‘de pokken’ voor: een ziekte die inmiddels niet meer voorkomt.

Jo stoort zich ook al jaren aan mijn — volgens haar zwaar overdreven — schrikreactie. Meerdere keren per week belandt mijn koffie tegen het plafond als zij onverwachts achter me staat.

Ik loop permanent met een verhoogde hartslag door ons huis. Ik scan de gang en de kamers zoals ik dat ooit bij rijles heb geleerd: binnenspiegel, zijspiegel, dode hoek. Alles om maar niet verrast te worden.

De kinderen hebben zich aangepast, de goedzakken. Ze komen hard stampend de trap af, bonzen op de deur voordat ze een kamer inlopen. Zelfs de kat rochelt even voordat hij op de bank springt. Jo weigert hierin mee te gaan.

Vorige week werden we als gezin collectief chagrijnig wakker. Kou, wintertijd, verkeerde benen.

Ik wilde naar Paleis Het Loo. Ik weet niet meer waarom.

Met wat snoep en een portie marketing (“Misschien zien we wel een echte prinses of prins?”) kreeg ik iedereen de auto in.

Bij het aanzicht van het paleis in Apeldoorn draaide de oudste zich om.

“Hebben we dit teringeind gereden voor een kopie van Slot Zeist?”

Jo keek me verwijtend aan.
“Dat krijg je van je gescheld”.

Ik legde de oudste uit dat onze huisarts liever had dat we ‘pokkeneind’ zouden zeggen, en dat Slot Zeist een fietsenschuurtje was vergeleken met dit bouwwerk.

We sleepten ons door het paleis. Geen bordje kon gelezen worden zonder geduw of geklaag. Na een uur vond ik het wel mooi geweest. Op het binnenplein zag de jongste middeleeuwse spelletjes. Een passende afsluiting, vond hij.

Jo snelde met hem naar het pijl-en-boogschieten. Terwijl ze aan hem uitlegde hoe hij de boog moest spannen, kreeg ze snoeihard een pijl op haar wang.

“Tering!” riep ze over het plein.
“Oooh”, riepen de kinderen, “dat mag je niet zeggen van de dokter”.

De vader van de kleine schutter wist niet waar hij het zoeken moest, riep “Wapens neer!” tegen alle kinderen op het grasveld en sleurde het jochie richting Jo.

“Sorry voor deze stomme actie”, zei de man buiksprekend namens zijn zoon. Jo wreef over haar wang en zocht naar woorden.

“Het is niet jouw schuld, hoor”, legde ik het geschrokken ventje uit. “Deze mevrouw moet gewoon goed scannen in vijandig gebied”.

Leave a comment

foto: Marco Roosink via Pixabay

Een goede vriend uit een eerder leven vertelde me dat hij tegenwoordig de seizoenen volgt. Ik dacht dat ik hem begreep. Ik draag al jaren geen bermuda’s meer bij -2 graden.

Hij bedoelde: planten gaan in de winter de grond in, trekken hun energie terug in wortels en knollen.

Dat idee was hij gaan volgen: geen grootse plannen in de winter, alleen onderhoud. In Japan gebruiken ze daarvoor het woord yutori, zei hij. Ruimte, rust, niet alles dichttimmeren. Een beetje marge in je tijd en in je hoofd.

Ik wil zo iemand zijn. Vind dat lastig. Ik hol achter het leven aan, ben vaker ‘ergens verderop’ dan in het ‘hier en nu’.

Tekenen dwingt me te vertragen: kijken, en nog eens kijken, lijnen trekken, uitgummen, beter kijken.

Voor mijn dochter tekende ik zo deze ijsvogel. Of zoals ze in Japan zeggen: kawasemi.

Dat wist ik natuurlijk niet zelf; dat leerde ik hier om de hoek, in het Walkartpark.

Ik zag daar een ijsvogel, een van de weinige vogels die ik herken, en bij wie ik blijkbaar de neiging voel dat met passanten te delen.

De passant bleek een kenner en leerde mij de Japanse naam. Daarna wees hij me op een andere vogel: “Help me even, is dat de tjiftjaf of de fitis?” “Fitis natuurlijk,” zei ik. Vervolgens deed ik alsof ik een hond had. “Manfred, híéérrr komen!” riep ik, en liep zoekend een bosje in.

Hieronder wat tekeningen van de afgelopen tijd. Gun jezelf wat rust, gedraag je als een wortel en bluf – net als iedereen – dat je iets van de natuur begrijpt.

Leave a comment

De eerste die iets zei, was de jongste. Hij wilde onbeperkt sushi, voor zijn verjaardag.

Ik moest er niet aan denken, maar zei dat niet. Volwassen zijn komt toch vooral neer op het niet meer alles hardop uitspreken. Dat je moet poepen, dat je je niet wilt aankleden, geen zin in douchen hebt.

Mijn tegenzin lag niet aan het kereltje – er kan niemand zo goed jarig zijn als hij. Het idee om bezweet, in een donkere ruimte, zeewier in sojasaus te dompelen, maakte me onpasselijk.

We gingen.

Terwijl de kinderen houten eetstokjes van elkaar los probeerden te wrikken (wie heeft dat in vredesnaam bedacht?), legde de ober het concept uit: onbeperkt eten, bestellen via een tablet, twee gerechten per keer per persoon, niet opeten is extra betalen.

Bij die laatste opmerking keek hij de oudste aan. ‘Regels zijn regels,’ zei hij. Ze knikte. Beloofd.

Door deze mededeling veranderde onze avond in een strafkamp. Als een cipier volgde onze dochter iedere rijstkorrel. Telkens, als de lege borden werden meegenomen keek ze vastberaden naar de ober: “Wij gaan hier helemaal niets laten staan.”

De avond verstreek en drukte de spanning weg. Het werd gezelliger, de sushi smaakte zowaar.

In mijn overmoed pakte ik de tablet en besloot voor ronde vier te gaan. Iets ging er mis. Alles kwam in tweevoud: de noedelsoep, de garlic gambas. Alles.

Ergens tussen het uitserveren van de California Tempura en de Sashimi in knakte er iets. Ik. Kon. Niet. Meer.

Wanhopig keek ik naar Jo die – alsof ze een pijnstiller nam – een Unagi in één hap met een slok water naar achteren gooide. Daarna keek ze me met lege ogen aan.

De oudste ving deze blik op, bedacht zich geen moment en veegde alle overgebleven sushi in de handtas van Jo.

De jarige, tot dat moment met al zijn aandacht bij het maken van een katapult (twee houten stokjes + een noedel), raakte hierdoor in paniek. ‘Ik wil niet stelen,’ zei hij en smeet de stokjes richting zijn zus.

Zij wist hem te overtuigen dat sushi in een handtas verstoppen geen stelen was. Wij konden niet anders dan knikken. Praten lukte niet meer.

Met mijn laatste kracht werkte ik een bolletje groene thee-ijs weg, en vooruit, ook dat van Jo. En verdomme, ook die twee die ik te veel had besteld.

Misselijk, zwetend stond ik bij de kassa. De ober wees me op een speciale actie: ‘Op vertoon van zijn ID-kaart is de jarige gratis.’

Ik keek achterom, naar de handtas waarin, ergens onder een laag sushi, zijn paspoort moest liggen.

‘Ik vergis me,’ zei ik. ‘Hij was gisteren jarig.’
‘Dat maakt niet uit,’ zei de man.
‘Jawel,’ zei ik. ‘Regels zijn regels.’

We liepen de Slotlaan uit.

Thuis plofte ik op het bankje voor het huis. Ik zag hoe de oudste de handtas afdeed, hem aan de jongste gaf, die hem rechtop tegen de Japanse esdoorn zette. Om onduidelijke redenen ontroerde dat beeld me.

Ik zei dat overigens niet. Natuurlijk niet.

Volwassen.

Goed, hierbij een opsomming van al mijn vakantieverhalen:

Subscribe now

Ik schreef over onverwachte ontmoetingen wanneer je je telefoon even uitlaat. Over een Marktplaatsgevecht met “Mike‑Vlindermesje‑Mike”, waarna ik eindigde met een kapotte koelbox. En Loena, onze poes, mocht ook een paar nachtjes logeren.

Ik schreef hoe mijn vader, als zelfverklaard De Waard‑ambassadeur, over de tentenvelden paradeerde. Ik zag volwassen mannen op een elektrische step, een ‘urban’ vlogfamilie, aanschouwde de ellende van het hardop uitspreken van je goede voornemens en ontmoette supervrijwilliger Gilbert, die nooit ergens moeilijk over deed.

Het gezin wilde ook wat aandacht van de Harlekijn, dus boekte ik een plaggenhut met geit, belandden we bij een goochelshow die een babykruipkampioenschap bleek, liepen we een totaal onduidelijke vossenjacht, bezochten we een repaircafé, zagen gestreste grootouders zonder luiertas en waren we net op tijd twee minuten stil.

Het belangrijkste: we gingen eropuit.

Waar je de komende weken ook neerstrijkt, accepteer dat je altijd op het verkeerde plein zal staan. Net als ik.

Ewout

Heb je genoten? Deel het met vrienden, familie, collega’s, zodat ook zij mijn verhalen kunnen lezen en beluisteren.

Lieve lezers,

In 2010 liepen Jo en ik van Canterbury naar Rome. In drie maanden liepen we met tent en rugzak dwars door Frankrijk, Zwitserland en Italië, ruim tweeduizend kilometer verder.

Iedere avond maakte ik aantekeningen over onze belevenissen: korte, luchtige verhaaltjes die we op een blog plaatsten. Direct na de voettocht haalde ik ze van internet, omdat ik niet tevreden was over de kwaliteit. Ik droomde van een bestseller en liet me – in de daaropvolgende jaren – afleiden door alle (on)mogelijkheden van het leven.

Toen ik de aantekeningen een paar jaar geleden afstofte, moest ik denken aan Stephen King. In Over Leven en Schrijven zegt hij dat je een verhaal moet laten liggen. Weersta de verleiding het meteen terug te lezen; na een paar weken leer je: “Het is niet zo briljant als ik dacht, maar ook niet zo slecht als ik vreesde.”

Al had King het over zes weken en niet over tien jaar, toch klopte het.

Wat moest ik doen? Herschrijven? De leukste verhalen verder uitwerken? Nog meer historische details toevoegen? Ik besloot te starten met die absurde vertelvorm van “we” naar “ik” te veranderen.

Na de eerste paar alinea’s liep ik vast. Het werd een compleet ander verhaal. Ik kwam er niet uit.

Ik kies ervoor deze tekst te laten voor wat hij is: een verslag van twee jonge mensen die samen naar Rome lopen. Het is misschien míjn tekst, maar het was niet míjn tocht. We liepen naar Rome.

Jo twijfelde iedere ochtend of we de dag wel doorkwamen. Ik stortte dagelijks in bij het zien van de eindbestemming. Had zij pijn aan haar knieën, dan droeg ik meer bagage. Was mijn water op, dan spaarde zij dat van haar.

Alleen was dit verhaal er niet geweest. Zij was nooit vertrokken. Ik nooit aangekomen.

Lees hier alle verhalen

Het is een van die problemen die nooit de shortlist halen. Net als het schilderij dat we als barricade voor de trap zetten, zodat de kat niet naar boven glipt. Of de toiletknop die je half moet indrukken omdat die anders blokkeert. En de deurklink bij de kamer van de jongste: die werkt alleen als je hem omhoog duwt. Nou en. Nou en. Nou en.

Er zijn mensen die wakker liggen van scheve plinten.

Af en toe — meestal op een moment van onachtzaamheid — glipt er zo’n persoon mijn huiskamer binnen om hoofdschuddend ons knip- en plakwerk te aanschouwen.

Wegwezen, jij. Ga terug naar je perfecte visgraatlaminaat.

Over die knipperende plafonnière: acht jaar geleden zag ik tijdens het dweilen dat die kapot was. Hoe het daarna precies ging, weet ik niet meer — waarschijnlijk schoof ik het op de stapel ‘komt later’ en ging ik koffie zetten. Wat ik nog wel weet, is dat ik later op de dag een Ambi Pur-luchtverfrisser in het stopcontact drukte en dat de lamp het ineens weer deed. Het was magisch.

Sindsdien zit die luchtverfrisser in het stopcontact. Nou en.

Ik hou van de onnavolgbare lapmiddelen van het leven. De briljante workarounds. Het tekent de essentie van mens-zijn: de pogingen, het grandioze falen, het ‘de tering laten krijgen’.

Heel soms meldt zich een probleem voor mijn beknopte lijst ‘niet te negeren situaties’. Vorige week was dat de lamp in de keuken: na twee dagen koken in het donker moest ik het van mijn huisgenoten aanpakken.

Ik klikte de hoofdschakelaar uit en pakte een krukje. In mijn ooghoek zag ik dat de beruchte plafonnière in de hal nog brandde. Achteraf bezien was dit een duidelijk signaal dat niet ieder draadje in ons onstuimige elektrolandschap zich schikt naar de aardlek, maar ik had al mijn aandacht bij de lamp in de keuken. Ik wilde dit euvel in vijf minuten van mijn lijst hebben en doorgaan met mijn leven.

In de keuken, op het te kleine krukje, schroefje in de mond, prutsend aan het plafond, kreeg ik onverwachts een klap van 230 volt.

De schroevendraaier vloog uit mijn handen en ketste over de tegels. In de stress slikte ik het schroefje door. Dat merkte ik niet eens. Gedesoriënteerd stapte ik, met een tintelend, trillend lichaam, van het krukje. Nadat ik de schroevendraaier opraapte en overeind kwam, voelde ik het ijzeren ding pas langzaam door mijn slokdarm glijden.

Geen zorg, geen medelijden. De schok door mijn lijf, dat schroefje in mijn buik, een week in het donker koken: prachtervaring.

Daarom houd ik zo van de scheve plinten, de bierviltjes onder de tafelpoot, de ‘tijdelijke’ theedoek in het kozijn tegen de tocht, het fietslampje als kelderverlichting, de plantenpot die de vriezer dichthoudt: het is geen onvermogen, maar het bewijs van kunnen aanmodderen, falen en de hele donderse boel ‘lekker links laten liggen’.

En voor wie zich momenteel druk maakt dat het aanrechtblad niet helemaal aansluit op de muur, heb ik een oprechte tip: steek eens een schroevendraaier in het stopcontact. Het relativeert de zaak.

Van alle vragen die ik vanmorgen op de Ranzijn-medewerker had afgevuurd – hoeveel zon is goed? Is extra water geven nodig? Mag ik tegen ze fluisteren, ook als dat mij persoonlijk helpt met issues? – was ik deze even vergeten.

Ik kwam – kreunend – overeind. Sinds een paar maanden kreun ik bij het verplaatsen van mijn lichaam.

Op de plek waar daarstraks nog onkruid stond, had ik als een bezetene een dozijn sedumplantjes tegen elkaar gepropt.

Wat is gepaste afstand toch een ongrijpbaar iets.

Ik moest denken aan mijn rijinstructrice, die na 25 lessen zei: “Ewout, besef je dat jij met je wegligging andere weggebruikers de stuipen op het lijf jaagt?”

Tierend haalde ik de plantjes weer uit de aarde. Hoe ver moesten die klotedingen nu eigenlijk uit elkaar?

“Afstand is een gevoel,” leerde ik van Patricia van Dalen (leer rijden zonder dwalen). “Je wilt uit de berm blijven, maar ook je tegenligger niet raken.”

Bij welke afstand voelt een sedumplantje zich senang?

Elke woensdag op het schoolplein sta ik naast een man die denkt dat we - begin jaren nul - samen in Alkmaar hebben gewoond. Ik ben gestopt met uitleggen dat ik daar nooit heb gewoond. Het hele misverstand boeit me niet eens zo; zo langzamerhand leer ik Alkmaar beter kennen. Het is alleen dat hij tijdens het praten steeds dichterbij komt.

Ik weet niet precies waar het omslagpunt zit, maar ergens tussen de vijftig en twintig centimeter wil ik heel hard gaan schreeuwen, hem omver duwen en het schoolplein afrennen.

Natuurlijk, het is triest: we zijn misschien wel het enige organisme dat met woorden aan een soortgenoot kan uitleggen dat die te dichtbij staat – en toch kom ik niet verder dan: “Inderdaad ja, Alkmaar blijft prachtig.”

Het internet zegt dat ik meer moet observeren, luisteren, ruiken, voelen. Dat een sedumplant met te weinig ruimte na enige tijd verbleekt, verschimmelt en afsterft. ‘Er is ruimte voor groei nodig. Dit geldt voor planten, dieren en ook mensen.’

Ik zet de plantjes terug, op gepaste afstand, en besluit ze even te laten.

Binnen ga ik verder met een tekening van een cavia voor mijn neefje. Hij is bijna jarig.

Als cavia’s ruimte nodig hebben, gaan ze duwen, krabben, knorren of verdwijnen in hun huisje.

Ik realiseer me dat ik meer een cavia dan een sedumplant ben.

Afgelopen zaterdag won ik een prijs met een kort verhaal. In het kader van de Boekenweek had het KunstenHuis Idea gevraagd om een verhaal te schrijven rondom een woord uit je moerstaal. Hieronder vind je het winnende verhaal; daaronder een linkje naar een bericht uit de plaatselijke de krant, mocht je dit allemaal ernstig in twijfel trekken.

Liefs van uw Award-Winning-Schrijver-des-Niche,

Ewout

Dit is mijn ode aan de lanterfanters,

de flierefluiters, de dagdieven, de baliekluivers.

Lange tijd haalde ik mijn neus voor jullie op. Excuus daarvoor. Het komt door mijn oma: bij haar om de hoek woonde een meneer die zijn dagen starend in zijn voortuin sleet.

Die man, zei mijn oma indringend, is een lanterfanter. Hij belichaamde alles wat ik níét mocht worden.

Ik werd ouder en begreep steeds minder goed wat het probleem nu precies was. Wie deed hij kwaad?

Ze verdwijnen langzaamaan uit ons straatbeeld: de straatslijpers, de verkwanselaars, de leeglopers. En voordat je, net als mijn oma, juicht bij die gedachte – het is een gemis.

Want hoe kun je nu op ze neerkijken? Waarom zou je ze nawijzen of denigrerend over ze spreken?

Ze hebben geen koloniën gesticht. Geen vlaggen geplant. Geen naties verdeeld, geen grenzen getrokken. Ze hebben geen bossen verbrand, geen oorlogen verklaard. Ze hebben niets geclaimd. Niets geëist.

Het enige wat ze doen, is niets.

Zo brengen ze slenterend, dwalend, zoekend, vertragend, verslonzend, verkwistend

de ratrace tot stilstand.

Die verrekte ratrace waar wij allemaal onderdeel van uitmaken. Gehersenspoeld door de goden van de vooruitgang, beïnvloed door efficiëntiegoeroes, sprinten we van afspraak naar afspraak. Alles om maar niet stil te hoeven staan.

Doe mij dan maar de levenskunst van het lanterfanten.

De slenterende, ambitieloze zielen krijgen vanaf vandaag mijn voordeel van de twijfel.

Binnen een paar jaar zijn wij, met onze zelfverklaarde geoptimaliseerde levens, verslonden door het allesverslindende AI-monster en is het hun beurt.

De Lanterfanter zal namelijk overleven, zij is in staat om de ruimte tussen nergens vandaan en nergens heen op te vullen met helemaal niets.

En daar, waar niets hoeft en niets moet, bloeit het leven weer op.

Stukje in De Nieuwsbode
https://www.denieuwsbode.nl/lokaal/achtergrond/1149746/-lanterfanters-het-winnende-woord

Foto (credits voor mijn zoontje)

Mijn gezin is het huis ontvlucht en eerlijk, dat is beter voor iedereen.

Het onvermogen om deze staat van zijn te accepteren, gecombineerd met mijn talent voor overdrijving, samengebald in een kokend lichaam, maakt dit de ergste griep ooit.

"Zie het als een dagenlange bevalling," legde ik vanmorgen aan Jo uit. Daarna was ze ineens weg. Even later zat Albert Einstein op de vensterbank.

Onder zijn druk ben ik zojuist even naar buiten gegaan. "Nothing happens until something moves," herhaalde hij net zo lang tot ik opstond.

Gekleed in twee truien, een winterjas én een wollen muts schuifelde ik, als een aan alcohol verslaafde onderzoeker op poolexpeditie, door de straat. Stiekem hoopte ik dat de buren me zouden zien en aan Jo konden vertellen wat voor doorzetter die vent van haar toch was.

Thuis was mijn plek op de bank nog warm. Ik ging weer liggen en probeerde het doorlopende geblaat van Albert te negeren.

Ik zoek naar afleiding, maar zodra ik een boek pak, zweven de letters. De stemmen uit de podcast beuken als hamers op mijn voorhoofd. Ik moet iets schrijven over cactussen, maar mijn pen ligt absurd ver weg.

Ik doe de tv aan en wil verder kijken naar Suits, een serie waar ik jaren terug eens aan begonnen ben.

Het verhaal draait om de briljante maar ongediplomeerde Mike Ross, die dankzij zijn fotografisch geheugen wordt aangenomen als advocaat bij een prestigieus advocatenkantoor. Daar werkt hij samen met Harvey Specter. Samen proberen ze zijn geheim verborgen te houden.

Na een paar minuten weet ik weer waarom ik deze serie zo intens haat.

Het is de irritante efficiëntie en doortastendheid van de personages die me razend maakt.

Zeker in deze erbarmelijke staat heb ik behoefte aan mensen die aanrommelen, zich door het leven slepen.

Niet aan een man, strak in pak, die—al bellend met zijn cliënt—bij de kiosk twee cappuccino’s bestelt, er wandelend één weggeeft aan zijn protégé, waarna ze in een dure auto stappen en wegrijden naar de rechtbank.

Hij morst geen melk, verbrandt zijn lip niet, blaast geen cacao op zijn witte overhemd. Iedere blik, iedere zin, iedere beweging is tot in de puntjes geoptimaliseerd voor een succesvolle carrière in New York.

Soms ben ik bang dat er ’s nachts stiekem een gps bij me wordt ingebracht en dat de hele wereld ziet hoe ik me door het huis beweeg.

Hoe ik, op weg naar de keuken, word afgeleid door een schilderij dat scheef hangt, besluit de la van de gangkast uit te mesten, daar een usb-kabel vind die ik al lang kwijt was, en dan naar zolder ga om de camera te zoeken waarvoor de kabel bedoeld was. Op zolder zie ik een potlood en teken verder aan een cavia.

“Ik wil aanmodderende figuren, verdomme!” roep ik.

Albert stopt met praten en kijkt me aan.

“Wat kijk je nu?” vraag ik. “Zeg ik iets geks?"

“Zeker niet,” antwoordt hij. "Je hebt gelijk. Je hoeft even niets, en ik ook niet. Geen beweging, geen uitvindingen, geen wijze lessen. Vandaag ben jij gewoon ziek en ben ik gewoon Albert. Cactus Albert.”

Laatst zag ik een mevrouw met een hondje dat nog trager liep. Ik was even afgeleid, en opeens was ze weg. Zomaar. Ik had de lamellen opzij kunnen duwen, maar dat mag niet. Zolang ik niet de moeite neem ze te repareren, moet ik het doen met de halve werkelijkheid. Ik heb moeten leren het vraagteken te omarmen.

Afgelopen jaar hebben ze het gebouw tegenover mijn huis gesloopt. Ik zag de ontmanteling langzaam en in fragmenten. Een grijpmachine die reikte, verdween. Een muur die bewoog. Stenen die vielen. Had het met elkaar te maken?

En dan die man, starend naar het gebouw dat langzaam verdween, met een boodschappentas in zijn hand. Hij observeerde, verdween en verscheen weer. Bij de donkergroene garagedeur, schuin tegenover mijn werkkamer, loste hij op in het niets. Een paar uur later verschenen er geometrische, abstracte figuren op de groene deur. De volgende dag waren ze ingekleurd met oker, turquoise en pastel.

Was het een toevallige samenloop van omstandigheden geweest?

Ik leef met vraagtekens.

De man is namelijk weg, de kunst ook. Heel misschien zitten ze samen verstopt achter mijn lamellen.

En waar is het gebouw? Waar zijn alle bewoners? Is kunst kunst als het vermorzeld is, tot puin verworden? Wat is de halve werkelijkheid waard?

Wat is een zin nog als je slechts de helft..

Zo’n twee jaar geleden schreef ik onderstaande verhaal over mijn uitzicht.

Myriam knikt. Ze bekijkt mijn dossier op het scherm en tikt krachtig op het toetsenbord. Ik schuif op mijn stoel en probeer te zitten zoals vitale mensen dat doen: rechtop, met de schouders naar achteren. Mijn riem zit te strak.

In zorgvuldig afgemeten woorden beschrijf ik mijn disfunctionele rechterarm. “Een zeurende spier rond mijn schoudergewricht, in de elleboog een lichte irritatie”.

Alsof ik met een defecte magnetron bij de reparateur sta, praat ik over mijn haperende lichaam. Ik kies mijn woorden zo dat het niet opvalt dat ik er geen verstand van heb.

“Je bent niet echt lijfelijk”, zei een tangoleraar ooit treffend toen ik voor de derde keer over mijn eigen benen struikelde. Dat klopt. Het is nooit anders geweest.

Zelfs op de foto’s uit mijn fysieke piekperiode – Renesse 1999: zongebruind, donkere krullen, strakke buik (met blokjes) – zie ik een jongen die zijn lichaam behandelt als een soort Tamagotchi. Als het piept, krijgt het eten en drinken. Zo verdwenen er jarenlang achteloos liters Red Bull en kilo’s frikandelbroodjes in, tot ik op een nacht wakker werd en mijn hart uit mijn borstkas trilde. Daarna heb ik mijn dieet iets aangepast (Red Bull Light), net zo lang tot de Tamagotchi weer lachte.

“Nee hoor, ik beweeg voldoende”, antwoord ik. Ik verzwijg dat ik vorige week, onderuitgezakt op de bank – met een dichtbundel opengeslagen naast me – urenlang op Marktplaats heb gezocht naar een witte schemerlamp. Die ochtend erop was de arm gevoelloos.

Myriam heeft wat oefeningen voor me. Of ik even wil opstaan en haar na wil doen. Na wat extra uitleg over de aanduiding Linkerarm tegen rechter deurpost lukt het me. Ze vraagt of ze met mijn telefoon een foto van deze ideale houding mag maken: “Dan kun je dit thuis oefenen. Drie series van tien. We kijken over twee weken hoe het gaat”.

Op weg naar huis kijk ik naar de foto. Ik zie een man die ik vaag ken: een schilferig, schraal, rood gezicht en ontbloot bovenlijf, zijn arm onzeker tegen de deurpost gedrukt. Hij kijkt angstig in de camera.

Thuis leg ik mijn telefoon weg en lees het gedicht dat ik al weken wil lezen.

Het Lichaam groeit van buiten –
Dat is veel handiger –
Want als de Geest – zich wil verstoppen
Blijft zijn Tempel overeind, altijd,

Op een kier – veilig – uitnodigend –
Hij heeft geen Ziel ooit verraden
Die toevlucht bij hem zocht
Met oprechte eerlijkheid

Emily Dickinson* (1830–1886)

Mijn besluit staat vast. In 2025 ga ik het anders doen: het piepen en kraken serieus nemen. Ik klap de bundel dicht en loop de tuin in. In de schuur zoek ik naar een verhuisdoos waarop mijn moeder met blauwe stift "Ewout 1997" heeft geschreven. Onder in die doos – voorbij zwemdiploma’s, schoolfoto’s en rapporten – ligt een Tamagotchi die al bijna 30 jaar op échte aandacht wacht.

*vertaling: Adrie Lint, https://emilydickinson.nl/

Foto: Pixabay

Sindsdien krijg ik al jarenlang ongevraagd reclamefolders in de bus. Na meerdere pogingen om dit te stoppen – les: uitvinken betekent aanmelden – ben ik ze maar gaan lezen.

Tot mijn verbazing werd ik kalm van dikgedrukte zinnen als: ‘50 kilo Glorie fritessaus voor 17,59 (excl. btw)’ en ‘Professionele theelichten, 6 branduren, 1200 stuks.’

In de winkel zelf kwam ik nooit. Totdat ik op het schoolplein verzeild raakte in een gesprek over ‘preppen’ - voorbereid zijn op noodsituaties.

Een moeder uit de klas van mijn oudste vertelde dat ze daarom haar motorrijbewijs had gehaald: “Dan kan ik langs de files wegvluchten.”
Een ander begon over het belang van internet via de satelliet: “Ooit worden die kabels in de Noordzee doorgeknipt.”

“Ik heb een opwindradio,” zei ik. “Met USB.”

Ik liet achterwege dat het ding ergens in de vouwwagen moest liggen, en dat die vouwwagen gestald stond bij boer Titus in De Bilt.

Terwijl het gesprek verder ging over het aanleggen van een drinkwatervoorraad in de kelder, besefte ik dat mijn leven nog niet echt op noodsituaties was ingericht.

“Wij moeten een prep-pakket,” zei ik die avond tegen Jo. “Om te overleven als basisvoorzieningen niet beschikbaar zijn.”

“Jij overleeft het nog geen dag,” zei ze zonder op te kijken van haar boek.

De volgende dag liep ik voor het eerst van mijn leven door de Makro. Ik had op internet een lijst gevonden om als gezin minimaal drie dagen zelfvoorzienend te kunnen zijn. Naast zestien flessen water nam ik blikken groente, pasta en fruit mee. Verder wat noedels, een kilo muesli en houdbare melk.

Ik knikte voldaan naar passanten met hun karren vol voedsel: wij Preppers onder elkaar.

Thuis stopte ik alles in een voorraadbox en zette die in de kelder.

Een dag later zag ik dat Jo de rode bieten uit het noodpakket had aangebroken.
“Oeps,” lachte ze. “Ik vul het wel weer aan.”

In de huiskamer nam de jongste een hap van een mueslireep.
“Hij had honger,” zei Jo.

Verdomme.
“Jullie vreten in één dag het hele prep-pakket op,” riep ik. “Wat als morgen de stroom uitvalt, als we de straat niet op mogen, als er weer een lockdown komt?”

“Sorry hoor,” zei mijn zoontje, “maar mag ik dan wel, in plaats van een mueslireep, zure matten in dat pretpakket?”

Foto Pixabay, stevepb

Eens per kwartaal organiseert het Zeister Historisch Genootschap een Historisch Café. Deze keer was het de beurt aan Henk Schmal, historicus en gids bij Gilde Zeist. Henk had zich eens grondig verdiept in het Wilhelminapark, de eerste forensenwijk van Zeist.

De laatste keer dat ik hier – Figi, Springerzaal – was, vond er een inloopavond plaats over het nieuwbouwproject in mijn straat. Er werden mokkapuntjes uitgedeeld.

Ik herinner me weinig van die avond, behalve een ielig figuur met een hele dikke multomap. Hij woonde in een straat verderop en maakte zich enorm druk over al die plannen in zijn achtertuin, en over het aantal mokkapuntjes.

De taart was inderdaad schaars. Een wijze buur stelde voor de stukken te delen, zodat iedereen iets kreeg.

“Te laat”, zei de man terwijl hij een hap nam en een stuk op zijn multomap liet vallen.

Hoe anders was de sfeer nu. We gingen het ook even niet over de toekomst van onze wijk hebben, maar over het verleden van Zeist.

“De presentatie duurt dertig minuten,” zei een van de organiserende historische genoten ter introductie.

Voor Henk was deze informatie nieuw; hij keek beteuterd naar zijn 98 slides en raakte, bevangen door de tijdsdruk, in gevecht met zijn headset. Gehaast legde hij de zender voor zich op het spreekgestoelte en zette de koptelefoon verkeerd om op zijn hoofd. Met het microfoontje in zijn linkeroog keek hij de volle Springerzaal in.

“Andersom, Henk, andersom,” zei een zware stem achter mij.

Subscribe now

Henk herpakte zich en hees ons monter in zijn virtuele paardentram. We lieten het stinkende Utrecht achter ons, de stad die door de industriële vooruitgang snel moderner was geworden, maar ook overbevolkt, onhygiënisch en armoedig.

Over de verharde Utrechtseweg trokken we naar het bosrijke Zeist: dé plek waar rijke stadslieden hun zomerverblijf hadden. We passeerden hun buitenplaatsen. Om de paar kilometer betaalden we tol.

“Zeist wilde meer zijn dan een tijdelijk verblijf voor de vermogenden uit de stad,” vertelde Henk. Rond het Wilhelminapark, met zijn sierlijke vijver en weelderig groen, werden daarom 67 kavels uitgegeven die moesten uitgroeien tot een villapark.

Het liep niet echt storm. Dat veranderde toen Zeist beter bereikbaar werd door de komst van de elektrische tram en het treinstation. Misschien belangrijker: Zeist werd pas echt aantrekkelijk toen het ging delen. Het Zeisterbos werd - dankzij Anna Voombergh - opengesteld voor het publiek.

Meer dan 200 hectare en vele kilometers aan bospaden waren vanaf toen vrij toegankelijk. Het bleek een trekpleister; in Zeist kreeg je echt het ‘buitenlandgevoel’.

Een historische genoot tikte op haar horloge. “Let op je tijd, Henk”.

Henk zette het paard in draf en in rap tempo passeerden we markante burgemeesters en eigenzinnige architecten, gluurden we in de tuinen van de gevarieerde villa’s rond het park. Ieder huis kende een eigen bouwstijl én identiteit en daarbij hoorde ook een eigen naam. Henk was in zijn minutieuze onderzoek een hoop namen tegengekomen en besloot ze allemaal op te lezen: “Augusta, Lacta, Favorita, Sylvanus”

Er werd ingegrepen: “Henk. Tijd. Op”.

De zware stem achter mij riep: “Boehoe”.

Henk ging stoïcijns door: “Ben Veneta, Beatus Ille, Piekenini”. Toen stopte hij plots en keek met een serieuze blik de zaal in: “Piekenini, mensen, waar zou die naam op slaan?”

Met deze vraag werden we naar huis gestuurd.

Diezelfde avond besloot ik donateur te worden – slechts 18 euro per jaar – al was het maar om af en toe herinnerd te worden dat het leven aantrekkelijker wordt wanneer we beter leren delen.

Op het terras bij de receptie, boven op een bierkrat, noemde een participerende campinggast de deelnemende teams op. Omdat ik ons was vergeten in te schrijven, werden we toegevoegd aan het team ‘De Kroezingaatjes’, een familie die voor de zevende keer op rij op de camping stond.

Het moet gezegd, het gezin ontving ons als verloren familieleden. We oefenden de familie-yell en kregen in rap tempo de regels uitgelegd: “Als je een vos hebt gevonden, mag je grabbelen in hun tas. Daar zit een letter in. Alle letters samen vormen een zin”. En, oja, oma Kroezinga was kwijt.

“Wie is kwijt?”, vroeg ik.

“Oma”, zei vader Kroezinga. “We hadden haar aangemeld als vos. Ieder jaar doet ze mee, maar vanochtend wilde ze ineens niet meer en beende boos het bos in met de zak vol klinkers”.

Een vos meer of minder bleek geen probleem. Op een camping met volop ruimte voor eigentijdse persoonlijkheden was het sowieso lastig de vossen van de vakantiegangers te onderscheiden. Een man in een geruite onderbroek die sigaar-rokend de was ophing, een vrouw met bretels die een slinger van oude theedoeken maakte, een man in blote bast op de skelter van zijn dochter—iedereen was verdacht.

Mijn kinderen vonden het allemaal prachtig. Dolblij met hun nieuwe broertjes, zusjes en surrogaatouders spraken ze iedereen die ze tegenkwamen aan met: “Heeft u een letter voor De Kroezingaatjes?”

Het hoogtepunt kwam op het grasveld voor de biotuin, waar een markante dame in felroze jurk naar de kinderen schreeuwde: “Ik ben geen vos, ik lak gewoon mijn nagels. Wegwezen”.

Een uitspraak die, wat vader betreft, gedrukt op een T-shirt toegevoegd kon worden aan de campingmerchandise.

Na twee uur speuren waren alle vossen—minus oma Kroezinga—gevonden en lag er een mooie zin:

“Vkt nst gwldg, sm n zk nr slw vsn.”

De Kroezingaatjes nodigden ons uit voor een afsluitende borrel: volgens moeder was dit een van de betere edities. Over oma werd niet meer gesproken.

Terwijl wij de vouwwagen inklapten, maakten de kinderen van ons samengestelde gezin plannen om volgend jaar in dezelfde week weer bij elkaar te komen.

Terug in Zeist wilde ik mijn vaste rondje hardlopen, maar werd op het zandpad teruggefloten door een man die vertelde dat dit op last van de gemeente niet was toegestaan: “Er loopt daar een dominant dier, met een sterke familieband, dat zich makkelijk aanpast aan de omgeving”.

“Dat moet oma Kroezinga zijn”, zei ik, en rende hoopvol het bos in.

Foto: Pixabay

Destijds haalde ik het thermo-elektrische bakbeest op in een stal in Barneveld. Onder het toeziend oog van een pijp rokende boerenzoon met een grote hond stak ik de stekker in het stopcontact. Terwijl ik de rol van kritische koper veinsde, vergat ik te controleren of het apparaat wel echt koel werd.
“Nou, dat ziet er allemaal top uit,” riep ik geforceerd toen ik het ventilatortje van het apparaat zag draaien.

Ik bedankte de boer, klopte om onduidelijke redenen een paar keer op de rug van zijn hond en gaf vijf euro te veel. Thuis ging het ding naar zolder, zoals dat gaat met dingen die je per se nodig hebt.

Afgelopen mei kampeerden we in Zuid-Limburg en bleek het apparaat niet te koelen. Ik wilde het eerst niet toegeven – Jo vindt dat ik doorsla met tweedehands spullen – en verstopte daarom wat koelelementen op de bodem van de box. Na een paar dagen ontdekte ze het en stuurde me naar een repair-café in het nabijgelegen Oirsbeek. Het leek haar een geweldig familie-uitje.

Onder protest stapte ik met de kinderen wijkcentrum ‘De Schepenbank’ in Oirsbeek binnen. We kregen een formulier, namen de huisregels door, beantwoordden vragen over de staat van het apparaat (draait wel, koelt niet) en beloofden dat we niemand van de vrijwilligers zouden aanklagen als er door hun advies schade aan het apparaat of personen zou ontstaan.

Er werd een rood briefje op de koelbox geplakt en we mochten plaatsnemen tussen de vele Oirsbekenaren met hun gemankeerde objecten.

“Jullie krijgen Wilfred,” zei de mevrouw naast ons. Ze wees naar het briefje op de koelbox. “Rood = Wilfred.”
Voor haar op tafel stond een enorm zilverkleurig apparaat. Wij gokten op een XXL tosti-ijzer. Fout: het was een scanner.

“Zo’n apparaat kan bijvoorbeeld een mooie tekening heel snel overtrekken,” legde ze aan mijn kinderen uit. “Zoals jullie met potlood doen.”
“Een soort iPhone,” fluisterde de oudste tegen haar broertje.

We troffen Wilfred mopperend met een strijkijzer uit 1931 in zijn hand.
“Gooi die meuk toch weg, denk ik altijd,” mompelde hij en pakte daarna de koelbox aan.

Terwijl naast ons twee mannen elkaar omhelsden omdat hun Senseo-apparaat het weer deed, bevestigde Wilfred dat de ventilator draaide: “Ik meet stroom, ik zie een krachtige ventilator, dan houdt het hier even op voor Wilfred,” zei hij. “Zoek een kampeerwinkel, die hebben deze zo weer aan de praat.”

Wilfred bleek te optimistisch.

Het is inmiddels juli. We gaan bijna op vakantie en nog steeds wil geen enkele kampeerwinkel de reparatie aannemen. Van alle reacties vond ik “Zolang er geen caravan omheen zit, kan ik er niets mee,” de mooiste. De andere reacties waren treuriger en eindigden in een advies het op te geven en een nieuwe te kopen.

Ik negeer die stemmen. Ik zal mijn kinderen eens laten zien dat ik kan doorzetten, dat wij niet langer meedoen aan die massa-verspilling, dat je ook ‘nee’ kunt zeggen tegen de webshops met hun geweldige ‘sale’ ‘hoge korting’ en ‘opruimingsuitverkopen.’

Vanmorgen vroeg de jongste wat ik zou doen als de koelbox stuk zou blijven. "Gooi je het dan toch weg?"

“Natuurlijk niet,” reageerde ik. “Dan maakt papa er een mooie opbergdoos van, speciaal voor, uhm, belangrijke documenten.”

“Een soort iPhone dus,” fluisterde de oudste.

Tijdens het inschrijfproces moest ik een teamnaam opgeven. Omdat 'MHC de Warande JA2' wel erg voorspelbaar was, koos ik voor 'Correctie veld 2'.

De verwarring leek me geweldig: "Zo dadelijk speelt op veld 1 Correctie veld 2 tegen Eersel JA1."

Het bleek één speelronde leuk; daarna was het vooral "irritant" en "sneu". Het was de laatste keer dat ik iets mocht organiseren.

De jaren daarop bleef ons team intact: met Boelie de diepe spits, Schram de stoïcijnse spelverdeler, en De Lange achterin met zijn uitschuifbare armen.

Ik verhuisde naar Utrecht en ging daar hockeytraining geven; zelf spelen zat er niet meer in.

Mijn laatste hockeytoernooi kwam onverwachts in 2011. Ik trainde inmiddels de dames van Kampong. Tegen het einde van de zomer belde Boelie mij op: of ik mee wilde op toernooi naar Lugano?

Ik wilde bedanken — ik houd mijn dagen graag voorspelbaar en onverwachte reisjes met oude vrienden passen daar niet echt bij – maar buiten klonk al getoeter.  Even later zat ik naast Boelie in de auto voor een tocht van tien uur.

Diep in Duitsland stelde ik de vraag die ik uren eerder had moeten stellen: "Wat is het eigenlijk voor toernooi?"

Boelie keek opzij: "We hebben ons ingeschreven als Kampong Heren 1."

"Wat?"

"Jij bent toch trainer daar? Dus niet helemaal gelogen."

We reden naar een internationaal voorbereidingstoernooi voor topteams. Omkeren kon niet meer.

We arriveerden midden in de nacht in het Zwitserse plaatsje Lugano, gelegen aan een prachtig meer.

De volgende ochtend speelden we onze eerste wedstrijd tegen de Duitse Hoofdklasser UHC uit Hamburg. Deze professionals hadden snel in de gaten dat dit niet Kampong was. We incasseerden veertien doelpunten, een aantal rake klappen en een hoop scheldwoorden.

De tweede wedstrijd werd gestaakt omdat ons halve team met kramp langs de zijlijn lag.

Terwijl de meeste spelers al onderweg waren terug naar het hotel (lees: de goedkoopste slaapzaal van Zwitserland: 16 bedden en 1 raam), kwamen Boelie en Schram aangelopen met een enorme beker: ‘Gevonden in de wasruimte’.

Die avond reden we toeterend door Lugano. Om de beurt hingen mijn teamgenoten met de beker uit het raam: “Kampioenen, Kampioenen, Olé, Olé, Olé.”

Ik deed niet mee en zat verscholen op de achterbank, mijn hoofd vol met beelden van boze tegenstanders, een teleurgesteld Kampong en een verbrijzelde reputatie.

Toen realiseerde ik me dat ik na jaren weer eens impulsief mijn tas had ingepakt en in een auto was gestapt voor een reis naar ‘waarheen eigenlijk?’.

Ik kwam overeind en keek Boelie aan: “Geef hier die beker.”

Deze column heb ik geschreven voor HockeyConnect, een maandelijks magazine dat bij hockeyclubs door heel Nederland wordt verspreid.

Een paar deuren verder, in het restaurant, verscheen net een man op een groot televisiescherm. Hij verkondigde dat de zon weer ging schijnen in ons prachtige land. Dit leek mij een goed moment om de foto te maken die de huisarts had gevraagd.

Ik wurmde mijn schoen los, trok vloekend mijn sok uit, stroopte mijn broekspijp op en positioneerde mijn voet op de deksel van de pot, zodat deze – tegen een achtergrond van rood-witte tegels – mooi uitgelicht in beeld kwam.

Ik overdacht de nabewerking. Wat haartjes wegwerken? Hollywood-filtertje? Wie wist waar deze foto ooit nog terecht zou komen? Misschien was dit de laatste foto die ik ooit verstuurde? Bleek de ontsteking een zeldzame infectie.

Ik zag voor me hoe ik uit de wc werd gesleept en weggebracht naar Uitvaartcentrum Jufferstraat aan de overkant van de straat. “Helaas,” zouden ze daar zeggen. “Droevig einde van die Ewout, maar wat had hij een goed uitgelichte foto van zijn teen.”

Volgens mij gaat het leven over kiezen welk probleem je negeert. Ik jongleer onhandig met de realiteit, laat me meeslepen door berichten over oorlogen, hitterecords en toenemende ongelijkheid, terwijl ik mijn eigen sores ontken. Zo wordt de wereld een onoverzichtelijk schouwspel en blijft mijn lekke band lek, mijn kies kapot, mijn schoenzool los en mijn nagel ingegroeid.

Jo liet me eens een video zien van de Iraakse minister van informatie tijdens de Irak-oorlog. Hij verklaarde dat er geen dreigend gevaar was van Amerika, terwijl achter hem duidelijk explosies en bomaanslagen te zien waren. Sindsdien noemt ze me, als ik weer eens ontken dat er iets goed mis is, Bagdad Bob.

Ik verstuurde de foto en besefte dat ik de laatste ben die kritiek mocht hebben op de kabinetsplannen. Sterker nog, ik, Bagdad Bob met zijn ontstoken teen, zou een goede kandidaat zijn voor de functie Minister van Uitstel in het nieuwe kabinet.

In het restaurant klapte ik mijn laptop dicht, wenkte de barvrouw. Terwijl ik mijn telefoon naar haar draaide om de cappuccino te betalen, opende plotseling de foto weer, nu met de melding: ‘Bericht kon niet verstuurd worden.’

Zwijgend, starend naar mijn scherm, was de wereld voor mij en de barvrouw even niet meer dan het beeld van een rode teen op het toilet van Figi. Toen besloten we tegelijk alsof dit niet gebeurd was.

"Ziezo", zei ze opgewekt. "De betaling is gelukt."

Het advies van de huisarts bleek overzichtelijk: “Voortaan eerder handelen en voor nu een Ibuprofen en twee keer per dag een badje sodawater.”

Bij de drogist doorzocht ik het schap ‘voetverzorging’. In mijn ooghoeken zag ik dat een medewerker mij wilde helpen. Het was tijd om uit te komen voor mijn persoonlijke malaise.

“Ik zoek soda”, zei ik.

“Voor schoonmaken of voor het koken?” vroeg hij.

“Allebei”, zei ik.

“Dan staat u hier compleet verkeerd”. Hij snelde de winkel door en even later stond ik met een pak baking soda bij de kassa. “Ideaal als rijsmiddel voor je baksel én het oplossen van bijvoorbeeld een verstopte gootsteen”.

Ik hinkte door de regen naar huis. Thuisgekomen zette ik ‘Walking on Sunshine’ op en deed wat ik veel eerder had moeten doen: cupcakes bakken.

foto: Andrea Schmidt via Pixabay

Tijdens onze nachtelijke ritjes ontdekte ik dat er belachelijk veel asfalt in Nederland ligt én dat er knettergekke megalomane wasstraten bestaan waar je 24/7 je auto doorheen kunt halen.

In die tijd kon je aan de Polish-wax op mijn motorkap zien hoe goed mijn nachtrust was.

Afgelopen zaterdag stond ik voor de Autowasboulevard in Zeist toen het hard begon te regenen. Ik wilde uit de rij, maar had gemist dat er een auto achter mij was komen te staan.

De bestuurder, een jongeman in pak met een scherpe kaaklijn, maakte mij vanuit zijn gloednieuwe witte Volvo claxonnerend duidelijk dat ik dit kon vergeten.

‘Ho, ho, even rustig,’ gebaarde ik. ‘Ik zet gewoon even mijn auto goed voor de rails.’

Het werd een waardeloze wasbeurt. Het Volvo-mannetje had iets met mijn autowas-beleving gedaan: waar ik normaal opging in werelden als ‘Intense Lava 2.0’ en de ‘Wall of Foam’, zag ik nu overal om mij heen toeterende Volvo-mannetjes.

Toen de machine klaar was, en ik de parkeerplaats opreed voor een grondige reiniging van het interieur, bleken alle overdekte plekken bezet. In de stromende regen verzamelde ik de stukjes brood, nagels en kromgetrokken groene geurboompjes uit de auto en gooide ze in de vuilnisbak.

Bij het teruglopen zag ik dat de plek naast mij vrij was gekomen. Voordat ik deze overdekte plek kon claimen, deed mijn aartsvijand het al, zo vanuit de wasstraat.

Ik dacht aan Epictetus. De Griekse filosoof kwam ooit langs (althans zijn denkwijze) tijdens een cursus Stoïcijnse Filosofie en leerde me dat ik de externe wereld niet kan beïnvloeden, wel mijn houding.

Het kwam aan op zelfbeheersing.

Ik moest het Volvo-mannetje buiten mijzelf houden, maar wat ik ook probeerde, het klote kakkertje met zijn klote auto was onder mijn huid gekropen.

Briesend rukte ik automatten los en sloeg ze tegen het stalen rek alsof het zijn witte Volvo was; daarna greep ik de stofzuigerslang en ging ik als een maniak de bekleding te lijf.

Plotseling werd het gelijkmatige geruis van de stofzuiger onderbroken door een niet te plaatsen ‘blopperdeblop’.

Achter mij zei een bekakte stem: “Hé gast, volgens mij zoog je net je autosleutel op.”

Ik beheerste me, negeerde de regen, de modder op mijn broek, de bekakte stem en ging stoïcijns door met stofzuigen. Ik besloot niet te kijken naar het opbergvakje naast de handrem; zolang ik niet keek, lag mijn sleutel er nog.

Ik bleef zuigen. Terwijl de achterbank niet schoner kon, bleef ik zuigen.

Ik zoog tot de Volvo uit het zicht was verdwenen.